Aan de Keukentafel

Het idee
Na jarenlang het dorp Westkapelle aan de buitenkant te hebben gefotografeerd ontstond er een onbedwingbare drang om dat ook eens achter de voordeur te doen. In ruim een jaar tijd heb ik 110 adressen bezocht en fotografeerde de bewoners in hun eigen vertrouwde omgeving, aan de keukentafel. Oud, jong, alleen of met een heel gezin, zonder enig onderscheid. Dit mondde uit in een expositie en een hardcover fotoboek.


Fotoboek
Het fotoboek Aan de Keukentafel is de weerslag van ruim een jaar fotograferen in de huiselijke intimiteit van de keuken in een bijzonder Nederlands dorp: Westkapelle. Het is een warm kijkboek geworden over een dorp waar iedereen iedereen kent en waar burenhulp nog geen vreemd woord is. Gedurende ruim een jaar werden ruim honderd Westkappelaars gefotografeerd op de plek waar ze zich het meest thuisvoelden: aan hun keukentafel. Het resultaat is een serie ontroerende en karakteristieke portretten van de mensen zelf, maar ook van hun directe, dagelijkse omgeving en van hun levensstijl. In die zin is dit boek een documentaire, een tijdsbeeld, een weergave ook van de sociale cohesie en de volkscultuur in dit bijzondere Zeeuwse dorp.
Cees Maas.

Het is te koop bij het Polderhuis in Westkapelle, boekhandels ‘t Spui in Vlissingen en De Drvkkery in Middelburg.
Of gewoon bij mij thuis aan de (achter)deur. De prijs is € 19,95


Exposities
● Van 13 januari t/m 2 april 2018 was de expositie Aan de Keukentafel te zien het museumcafé van het Polderhuis. Volgens ingewijden één van de meest succesvolle expo’s in het bestaan van het Polderhuis.

● Van 12 juni t/m 27 augustus is de expositie Aan de Keukentafel te zien in het SVRZ zorgcentrum Simnia in Domburg. Naast de keukentafelserie hangen er ook Westkappelse en Walcherse foto’s.


Vindbaarheid
Het fotoboek Aan de Keukentafel is medio 2018 opgenomen in de Koninklijke Bibliotheek.
 
 
 
 


Recensie
Een blik in de keuken.
Wie bij zich in de keuken laat kijken kent geen geheimen. Omdat wij Zeeuwen rond zijn, dus niets te verbergen hebben en overal eerlijk voor uitkomen, zou je denken dat je juist bij ons altijd in de keuken mag kijken. Nou, vergeet het maar. Bij ons kom je niet zo gemakkelijk binnen, en in de keuken al helemaal niet. We mogen dan rond zijn, maar we kijken wel heel behoedzaam de kat uit de boom. Wie uiteindelijk ons vertrouwen gewonnen heeft, mag achterom komen. Wel de klompen uitdoen, natuurlijk.
De Westkappelaar Jan de Jonge is het gelukt om bij honderdtien dorpsgenoten in de keuken te kijken. Het hadden er misschien nog veel meer kunnen zijn, want Jan had twee handicaps: hij is Domburger van geboorte en hij had een fototoestel bij zich. Hij heeft dus een knappe prestatie geleverd. Nog knapper zijn de foto’s die hij in die honderdtien Westkappelse keukens heeft gemaakt. In stemmig zwart-wit, eenvoudig en direct. Ze waren in het vroege voorjaar te zien in het Polderhuis, naadloos aan elkaar geplakt tegen de achterwand van het cafégedeelte. Daar kwam natuurlijk iedereen even kijken, ook degenen in wier eigen keuken pottenkijkers geweerd worden. De kans om eens te zien hoe een ander erbij zit moest te baat worden genomen.
Voor degenen die de gang naar het Polderhuis niet durfden te maken en voor hen die er te lang mee wachtten, is er nu een boek waarin de foto’s van Jan de Jonge in genummerde volgorde zijn geplaatst. Alle foto’s hebben het formaat van 21 x 14,5 centimeter en bij het doorbladeren geeft dat een prettig repeterend effect. Op de meeste foto’s wordt gegeten. Plastic tafelzeiltjes blijken in Westkapelle nog altijd populair, en op menige keukentafel ligt de PZC. Maar er wordt ook gerummikupt, op de laptop geloerd, er worden boontjes afgehaald en Kee de Witte laat zelfs haar haar knippen aan de keukentafel. Ik zie ook dat Emke en Ruud Sonius nog altijd heel gezond eten en dat Rina en Jaap Jakobsen hun kleinkinderen leren klaverjassen, of pesten.
Voor zover ik weet is er in Zeeland nog nooit een dergelijk boek verschenen. De intimiteit van de foto’s is ontwapenend. Geen moment bekruipt je het gevoel dat je aan het gluren bent. Integendeel, je bent te gast, je schuift als het ware aan. Ik bestempel het als een lief boek, ook al bestaat die categorie niet.
Bert Gerestein.
 
Met toestemming overgenomen uit De Wete, uitgave van de Heemkundige Kring Walcheren, van juli 2018.